Nowenna 2026

Czy rozwijam dary dane mi od Boga, np. dar modlitwy językami, który pomaga być bardziej w Duchu Świętym niż w ciele i codzienności?
Czy dbam o ciągłe nawracanie się?
Czy podchodzę do sakramentu pokuty i pojednania z odpowiednim zaangażowaniem?
Czy jestem pokorny/a?

(Dz 19,1-8)
„Kiedy Apollos znajdował się w Koryncie, Paweł przeszedł okolice wyżej położone, przybył do Efezu i znalazł jakichś uczniów. Zapytał ich: „Czy otrzymaliście Ducha Świętego, gdy przyjęliście wiarę?” A oni do niego: „Nawet nie słyszeliśmy, że istnieje Duch Święty”. Zapytał: „Jaki więc chrzest przyjęliście?” A oni odpowiedzieli: „Chrzest Janowy”. Powiedział Paweł: „Jan udzielał chrztu nawrócenia, przemawiając do ludu, aby uwierzyli w Tego, który za nim idzie, to jest w Jezusa”. Gdy to usłyszeli, przyjęli chrzest w imię Pana Jezusa. A kiedy Paweł włożył na nich ręce, Duch Święty zstąpił na nich. Mówili też językami i prorokowali. Wszystkich ich było około dwunastu mężczyzn. Następnie wszedł do synagogi i odważnie przemawiał przez trzy miesiące rozprawiając i przekonując o królestwie Bożym.”

Jezu, ześlij proszę Ducha Świętego, abym był/a bliżej Ciebie

Formacja mojego małżeństwa w Domowym Kościele posuwała się do przodu. Zapisaliśmy się na rekolekcje oraz wybrano nas na parę animatorską kręgu. Nasz ksiądz prowadził rekolekcje z Odnową w Duchu Świętym w naszej parafian i zapraszał serdecznie nasz krąg. Oczywiście skorzystaliśmy z zaproszenia. Przez 9 tygodni poznawaliśmy Jezusa w Słowie, to co czynił oraz poznałam Ducha Świętego, że jest osobą jak Jezus i mogę, a nawet powinnam budować z Nim relację. Odbyłam pogłębioną spowiedź o to wszystko co powoduje zagrożenie duchowe, jak się okazało sporo tego w moim życiu było. Szczególnie przeżyłam modlitwę o uzdrowienie wewnętrzne oraz modlitwę o wylanie darów Ducha Świętego. Ta ostatnia była uroczyście przygotowana w Katedrze naszej diecezji. Dwoje wstawienników modliło się nade mną: kobieta – językami, a mężczyzna Słowem Bożym. Podczas modlitwy bardzo szlochałam nie wiedząc dlaczego. W pewnym momencie gdy modlitwa się przedłużała poczułam napływ mocy i przestałam płakać. Otrzymałam karteczkę z zapisanym proroctwem: „Pan przygotowuje Cię do otwierania się. Być domem Bożym, Arką Przymierza”. Zupełnie nie wiedziałam wtedy co to może znaczyć, ale skojarzyłam to z Domowym Kościołem. Po modlitwie chodziłam w radosnym uniesieniu przez następne tygodnie. W naszym kręgu żony zapisywały się do Róży Różańcowej za swoich mężów, z dużą obawą czy podołam zapisałam się i ja. Nigdy nie odmawiałam wcześniej różańca, nie umiałam. Nie znałam Maryi i jej świąt – nie rozumiałam po co ten kult, te figurki i sztuczne kwiaty. Duch Św poprzez różaniec wprowadzał mnie pomału w tajemnice Maryi. Uzmysłowiłam sobie, że Maryja musi być wyjątkowa, że Duch Św ją wybrał na swoje mieszkanie, gdzie był On cały ze wszystkimi łaskami jako Bóg i że z Nim był w Niej Jezus i Ojciec, cali nie podzielni. Zaczęłam szanować Matkę Bożą. Natknęłam się na ulotkę o Fatimie i wynagrodzeniu przez 5 pierwszych sobót. Przeczytałam z wypiekami na twarzy o objawieniach, myśląc matka prosi, to trzeba zrobić. Zachęciłam żony z naszego kręgu abyśmy razem wynagradzały. Większość dołączyła. Po Mszy Św umawiałyśmy się na kawę aby jeszcze porozmawiać o Bogu i podzielić się książkami, które nas rozwijają duchowo. Na spotkaniu animatorów kręgów podzieliłam się tym, po czym ksiądz zaproponował mi rekolekcje 33 dniowe oddania się Jezusowi przez Maryję, które prowadzi. Jak już się pewnie domyślacie nie odmówiłam. Tak zaczął się w moim życiu ważny etap, który otworzył mi nową drogę do Jezusa.
Zatrzymuję się tu z moim świadectwem i ubolewam że nie mam przestrzeni aby wam powiedzieć więcej ponieważ był to bardzo dynamiczny czas kiedy wiele się wydarzyło. Potwierdzenie w Słowie: „ …Paweł włożył na nich ręce, Duch Święty zstąpił na nich. Mówili też językami i prorokowali.”

Podczas dzisiejszej modlitwy zastanowię się:
– Czy chcę poznawać Boga, Jego serce i Jego myślenie?
– Co robię w tym kierunku? (Pismo Święte, nauczanie Kościoła itp.)
– Jakie mam oczekiwania?
– Czy oczekuję rzeczy wielkich?
– Życia w pełni?
– Hojności Boga?
– Czy sam/a mam hojne serce?

(Ef 1, 17-23)
“Bracia: Bóg Pana naszego Jezusa Chrystusa, Ojciec chwały, dał wam ducha mądrości i objawienia w głębszym poznawaniu Jego samego, to znaczy światłe oczy dla waszego serca, tak byście wiedzieli, czym jest nadzieja waszego powołania, czym bogactwo chwały Jego dziedzictwa wśród świętych i czym przemożny ogrom Jego mocy względem nas wierzących na podstawie działania Jego potęgi i siły, z jaką dokonał dzieła w Chrystusie, gdy wskrzesił Go z martwych i posadził po swojej prawicy na wyżynach niebieskich, ponad wszelką zwierzchnością i władzą, i mocą, i panowaniem, i ponad wszelkim innym imieniem wzywanym nie tylko w tym wieku, ale i w przyszłym. I wszystko poddał pod Jego stopy, a Jego samego ustanowił nade wszystko Głową dla Kościoła, który jest Jego Ciałem, Pełnią tego, który napełnia wszystko na wszelki sposób.”

Jezu, ześlij proszę Ducha Świętego, abym był/a bliżej Ciebie

Świadectwo
Pójście za Jezusem było dla mnie sytuacją zerojedynkową. Spowodowało to zatem radykalną zmianę myślenia, z wcześniejszego: mogę robić co chcę i nic Ci do tego, na: nie chcę robić niczego,co by się Bogu nie podobało. Nawet nie wiem jak i kiedy się to stało, że przestałam przeklinać, co niegdyś przekleństwo wstawiałam jak przecinek w zdaniu. Zwracałam uwagę na to jaka jestem dla innych. Zaczęłam głęboko przeżywać każdą Mszę Św. Przestało mnie interesować to, co zwykle lubiłam robić np.: oglądanie seriali, joga, bieganie, skupianie się na diecie. Po prostu wydawało mi się to stratą czasu. W wolnych chwilach słuchałam audiobooków o życiu świętych, podcastów ze świadectwami, o cudach zatwierdzonych przez Kościół. Moje codzienne obowiązki, które mnie zwykle irytowały i frustrowały przyjęłam jako mój warsztat w ćwiczeniu się w pokorze i cierpliwości. Wyobrażałam sobie, że służę bliskim jak Jezus i robiłam wszystko z pieczołowitością i namaszczeniem. Szukałam Jezusa w Słowie, szukałam Go na modlitwie i w życiu. Pamiętam, że On mnie nie zostawiał w niewiedzy albo z nieodpowiedzianym pytaniem. Mówił do mnie dostępnymi dla moich zmysłów i sposobu myślenia metodami. W szczególności zauważyłam, że uczy mnie przez przykre doświadczenia i trudne relacje, wiedziałam że one są po coś. Szczególnie polubiłam modlitwę osobistą, była dla mnie bardzo ważna, miejscem spotkania z moim Bogiem, który Jest. Przychodziłam do Pana ze wszystkim, żaliłam się, zwierzałam, pytałam, radziłam. Zauważyłam z czasem pewną zależność, że na to co do Niego mówię na modlitwie otrzymuję potwierdzenie w Słowie z dnia. Zaczęłam zapisywać dotknięcia na modlitwie. Mój pierwszy zapisek pochodzi z 14.06.2023, zamieszczam cytat. Zaniosłam do Boga pytanie co mam zrobić z pracą, nie mam czasu dla dzieci, córka mi to wczoraj powiedziała. Zadałam drugie pytanie o plan Boży odnośnie mojej pracy. Serce mi zadrżało i usłyszałam w myślach odpowiedź: ufać. Zmówiłam akt: ufam Tobie. Czytam Słowo z dnia, a tam pierwsze słowa: „Jeżeli dzięki Chrystusowi taką ufność w Bogu pokładamy, to nie dlatego, iż jesteśmy w stanie pomyśleć coś sami z siebie, lecz wiemy, że ta możność nasza jest z Boga.” Bóg do mnie mówi i mnie prowadzi.
Zatrzymam się w tym momencie z moim świadectwem aby wczytać się w dzisiejsze Słowo, czy znajdę w nim potwierdzenie tego co napisałam. W tym zdaniu widzę prawdę: „Ojciec chwały, dał wam ducha mądrości i objawienia w głębszym poznawaniu Jego samego, to znaczy światłe oczy dla waszego serca, tak byście wiedzieli”. Deo gratias!